Follow

Rabu, 30 Januari 2013

Ensera:Ngabas peninggi langit

Nyau kalama udah bekau nya, nya alai sida jelu baum baru. Katuai aum sida iya Badak. Dia dih Badak lalu ngirum ka temuku tali ga mai orang empuru baum. Empat hari puang, kelima alai bala lalu datai empuru. Endor sida iya empuru nya di tuchong Bukit Rabong. Leboh samoa jelu udah datai dia magang, alai Badak lalu bejako. “Nyadi kitai tu,” ko iya, “Baum ngabas peninggi langit. Enggai ka enti kitai enda ngabas lalu enda nemu peninggi iya.”

“Au, manah bendar mih utai ke dibai nuan perunding ka kitai maioh tu, Tuai,” pia ko saut sida bukai.”Tang sapa bagi kitai tu berani ngabas peninggi iya kin ka dih ?””Nya bepanggai ba kita maioh. Sebarang ko jako maioh nya mih kin. Aku empu tu enggai enda madah dulu, tentu enda tau,” pia ko Badak. “Bah ! sapa bagi kitai bukai nya berani nguji deh ?” pia ko iya ga nanya sida. “Aku tu deka,” pia ko Kenyalang.”Tang dih aku tu lembau kadiri. Sebarang kita bukai nya deka nambah aku,” pia ko iya. “Au, nuan nya patut Kenyalang, laban nuan tentu tau terebai. Kami bukai tu mar bendar, laban kami tu enda tau ngelulu ka diri terebai,” pia ko jako bala maioh.

“Bah ! Sapa kita bukai nya ka pangan iya dih ?” pia ko Badak. “Mar bendar, laban enda tau terebai. Ati tu enda lembau nemuai ka langit kin,” pia ko saut orang maioh. “Pasal sayap nya nadai nusah kitai, laban sayap nya tau dilekat ka kitai dudi ila. Tuboh ke nyanggup diri ka pangan Kenyalang tu giga dulu,” pia ko Badak. “Enti munyi nya, aku tu deka.” Pia ko Kera. “Enti nuan deka, nyawa nuan uji ka dulu,” piak ko Badak. “Au, nyawa nuan uji ka dulu, enti nyawa nuan deka nyaut enggi aku,” pia ko Kenyalang.

Udah nya lalu, “Enggang !” pia ko Kenyalang. “Kachik keraah !” pia ko Kera neran ka nyawa iya nimbal enggi Kenyalang. “Oh ! Enda nyadi enti nyawa munyi nya,” pia ko jako orang maioh. “Uji aku,” pia ko Pelandok. “Enggang !” pia ko Kenyalang. “Puut suut-suut-suut !” pia ko Pelandok ga nimbal nyawa Kenyalang. “Oh ! lapa nyawa ngenyai nya ! Apin deka nyadi, enti nyawa agi munyi nya,” pa ko jako orang maioh. “Uji aku,” pia ko Babi. “Enggang !” pia ko Kenyalang. “Embuss ! Embuss ! Embuop ! Embuop !” pia ko Babi nimbal nyawa Kenyalang.

“Oh ! Apin deka nyadi,” pia ko orang maioh. “Uji aku” pia ko Ukoi. “Enggang !” pia ko Kenyalang. “Au-o-o-ong !” pia ko Ukoi meraung nyaut Kenyalang. “Oh ! Apin nyadi enti nyawa agi munyi nya,” pia ko jako orang maioh. Nya alai udah nya, lalu nguji diri magang mih samoa sida jelu bukai, ang nyawa sida lalu enggai nyadi nimbal enggi Kenyalang. Udah nya baru orang ngasoh Beruang. “Uji nuan ga Tuai?” pia ko sida nganu Beruang. “Tau ga nguji, enti kita ngasoh,” pia ko Beruang.

Udah nya lalu, “Enggang !” pia ko Kenyalang. Udah nya anti sida nyaut, lalu enda ga tudah Beruang nyaut. “Lapa nya dih lalu enda disaut ?” pia ko orang maioh nganu iya. Enda ga Beruang engkebut. “Lapa nya lalu enda disaut nuan dih !” pia ko orang maioh merak pending Beruang. Nya baru iya ninga utai ko orang. “Nama utai ko kita ?” pia ko Beruang. “Nya mih kenyalang udah ngenggang lalu minta nuan nimbal iya,” pia ko orang maioh nganu iya. “Kati ko ako nimbal iya dih ?” pia ko Beruang. “Keba nuan tu mandap kau,” pia ko sida nganu ia. “Kati ko aku enda nanya ngagai kita. Aku ga enda ninga !” pia ko iya.

“Oh ! Enda nuan tau enggau Kenyalang terebai kelangit. Nuan ga bengal, enda ninga jako orang,” pia ko orang maioh nganu Beruang.  “Ukai nya baka ke enda tau enda . Ia ga pengelantang ati kitai deka nemuai kelangit. Enda iboh kelangit pan idup mih kitai tu. Ukai nya bisi madu renyuan di langit din !” pia ko Beruang nyaut orang maioh. “Es ! Kitai ga endang ukai deka ngiga madu renyuan. Kitai deka ngabas peninggi langit,” pia ko Badai ke nyadi Tuai Aum sida bejako. “Nya nuan, nama nadai utai dikerindu ati nuan enggai enggau orang ngereja. Dini kitai tau bakanya,” pia ko iya. “Aku ga ukai enggai, tang enda tau ga ko kita,” pia ko Beruang. “Es ! Badu agi betalat ka jako melinya,” pia ko orang maioh. “Uji pajak ka pengawa kitai tu tadi.” Pia ko jako sida.

Udah nya baru orang ngator tudah Tekura. Dia mih iya ngeringak ringkap-ringkap atas batang. “Kati ko nuan dih Sambi, deka nuan ka pangan Kenyalang kelangit ?” pia ko bala maioh. “Enda nemu baka iya mih. Utai ga apin diuji,” pia ko iya. “Alau, kangau ka dia,” pia ko sida nganu kenyalang. “Enggang ! Enggang !” pia ko Kenyalang nebah nyawa iya. “Changki-ingkook ! Changki-ingkook !” pia ko Tekura nyaut nyawa Kenyalang. “Ah ! Nya baru nyadi, enti munyi nya !” pia ko orang maioh. Nama dih lalu chapoh mih orang dia. Sida gaga ka Tekura nemu nyaut Kenyalang. “Tu baru iya. Nyadi mih kitai ngabas langit, enti udah bakatu,” pia ko orang maioh.

Udah nya baru sida ngambi upih pinang kai sayap Tekura. Kebat sida upih pinang kai sayap iya. Lalu lekat ka sida buah nyiur sigi enggau ai kena iya manjah upih nya enti iya ngeriut laban panas. Udah kemas samoa perengka dikena seduai terebai katas kin diadu ka orang, nya baru seduai lalu angkat.
“Udah nya lalu, “Enggang !” pia ko Kenyalang. “Changki-ingkook !” pia ko Tekura. “Enggang !Changki-ingkook ! Enggang ! Changki-ingkook !” pia ko seduai iya besaut-saut nimbal pangan lalu terebai katas kin.

Terebai deras mih seduai baka upas kesulai tandang. Terebai bapit-apit mih seduai baka seit tandan pinang. Tau nginda mih seduai baka bekia. Tau ngindang mih seduai baka lang. Dia dih samoa sida jelu tu tadi ngenjing baka rangap ngila ka seduai terebai. Kalama agi tinggi agi, kalama tinggi agi ga seduai terebai. Keleju-leju baru seduai nyau nadai dipeda agi. Samoa bala jelu tu tadi lalu mulai ka diri magang. Nyau kapuas-puas seduai ke terebai, nama upih nya ngeriut lalu dipanjah Tekura enggau ai nyiur. Keleju-leju abis ai nyiur tu tadi. Nadai mih utai agi dikena manjah upih nya. Upih nya lalu ngeriut.

“Nadai mih penyadi aku enti bakatu. Upih tu ga ngeriut. Ai nyiur udah abis, nadai agi kena aku manjah iya,” pia ko Tekura. “Eh, pajak ka mih. Enda jauh agi Nyin langit,” pia ko Kenyalang. “Udah dipeda langit ari tu.” “Enggai tu nyadi dipajak ka dah. Parai aku tu lagi. Laboh aku tu,” pia ko Tekura. Udah nya Kenyalang makin terebai tinggi satinggi katas kin. Tekura tu tadi makin laboh mansang baroh kabaroh kitu. Tekura lalu malut diri ngena upih, lalu laboh. Meda utai bakanya Kenyalang pan lalu nikal. Iya lalu enda nyadi ngabas langit.

Laboh mih tudah Tekura tu tadi lalu tepanggai ninggang sapak dan sibau. Dia mih iya lalu tepanggai ba selepak dan sibau. Buah sibau nyau lebat bendar. Iya ga benong kechirak mansau. Dia mih tudah Tekura tak kawih-kawih enda tau nurun, enda tau niki. Dia mih iya tak sendat ba sapak dan sibau. Buah sibau nya pan nyau mansau samansau. Bala jelu nyau maioh mansa iya dia. Sida lalu nanya iya “nama utai gaga nuan dia Sambi,” pia ko sida. “Eh ngibun buah sibau tu !” pia ko saut Tekura.


4. ATAU TANAH.

Nyau kalama udah nya, mansa tudah Beruang. “ Oh Sambi !” ko Beruang. “Nama utai gaga nuan dia ?”. “Ee, nuan enda meda pemanah buah sibau nya mansau ? Nya mih utai di ibun aku ditu,” ko saut Tekura. “Uji aku niki,” pia ko Beruang. “Ni tau dih. Nya alai aku ngibun enggai ka orang niki,” pia ko saut Tekura. “Eh ! Anang nuan munyi nya. Nuan aku tumbit lagi,” pia ko Beruang. “Dini tau bakanya. Nya utai dikenggai aku. Dini kitai tau tak mungkal pangan ngaga laya,” pia ko Tekura.

Udah nya tak enda liat agi ati Beruang. Iya lalu niki. Datai iya ba pun dan, lalu numbit Tekura. Nama dih, lalu laboh ga mih tudah Tekura, ga udah ditumbit Beruang. Laboh mih iya nya tadi lalu bebaring tama lubang kebong. Nama agi dih, Beruang makai buah sibau, nyau betekerak munyi dan sibau dipaut iya. Empa iya dia buah sibau, peda nyau muyas gamal puchok sibau udah dilampin iya. Dia dih tudah Tekura tu tadi regup-regup dalam lubang kebong. Iya enda tetemu ka jalai pansut. Dia mih iya seruran bekerawis dalam nyin. Nyau kelama iya udah bekerawis, dia iya bisi tetemu ka kerimpak buah nyiur ke dibai iya terebai rekutai.

Udah nya datai sekeda bala jelu bukai, lalu nutu buah sibau nya. Sida lalu meda Tekura regup-regup dalam lubang kebong. “Nama gaga nuan dia Sambi ?” pia ko sida bukai nanya iya. “Eh, ngali atau tanah,” pia ko iya. “Kati asai atau tanah dih Sambi ?” pia ko tanya jelu bukai. “Oh, nyamai dih,” pia ko iya. Udah nya lalu tikau ka iya mimit. Lalu diempa bala jelu bukai. Nama dih, ga buah nyiur, ni enda nyamai. Udah nya lalu datai menatai ga jelu bukai. Samoa sida barang udah ensepi atau tanah nya lalu terjun magang kadalam lubang. Sida sama madah ka diri deka enggau numbak tanah nya, ngali atau iya.

Nyau kalama lubang nya mansang dalam sadalam. Leboh atau tanah nyau nadai agi temu sida, lubang nya jauh bendar udah dalam. Leboh sida deka mulai ka diri, sida lalu enda nemu jalai pansut, enda nemu jalai niki ari dalam lubang. Dia dih bala jelu nyau bejeloh dalam lubang ngiga jalai pansut. Udah nya baru Badak ke nyadi tuai jelu lalu bejako, “Anang bakanya, bepangkat kitai. Barang besai ari baroh. Barang mit agi ari atas,” pia ko jako iya. Udah nya sida lalu bepangkat. Nyadi Badak laban iya ke besai, iya ga ari baroh. Udah nya lalu ditangkan ka Rusa seduai Babi, Beruang enggau Kijang. Udah nya baru sida jelu bukai ke mit-mit agi nangkan ka sida nya. Nya-a , dia mih sida belator bediri ba belakang pangan. Betangkan-tangkan mih sida nya tadi nitih ka pengemit gamal. Mit agi katas agi, mit agi katas agi.

Udah nya nyau pengabis orang datas din baru Tekura seduai Pelandok. Seduai iya pan nyau semak moa lubang datas din. Engkechit seduai ari nya lalu nyau pansut. Kejang seduai deka mupok, dia Badak lalu bejako, “Nya alai seduai tau pansut. Tang seduai enda tau enda ngambi kayu ka ramu kena ngaga tangga. Tangga nya jalai kami pansut ari dalam lubang tu. Bala maioh tu ditu nyau lapar magang. Nya alai seduai enda tau enda beramu enggau naka penyampat. Enti seduai enda beramu, nadai penyadi kami tu ditu, mati keberuran enda tau pansut,” pia ko Badak ngajar Tekura seduai Pelandok.

“Au,” pia ko seduai nyaut. Udah nya seduai lalu merejok, lalu nyau tama babas. Samoa bala jelu ke tinggal dalam lubang lalu andal ati nganti seduai pulai ngambi tangga. Dia mih sida nyau bakalepoi lapar. Sida nyau meliur bubur, nyau ngantok nat ka diri lapar. Leboh Pelandok seduai Tekura nyau jauh ngejang ka lubang nya tadi, dia seduai lalu dudok. Pelandok lalu bejako, ko iya, “ Dalam runding aku nadai chara tua ngambi utai ka tangga. Nya baka nuan nyau kurus. Ukai main pengelama nuan udah enda makai. Nya ga baka nuan udah tepanggai ba puchok sibau. Nya ga pengelama nuan udah diau dalam lubang kebong. Alah, saharitu, baru nuan pansut. Ukai nuan bisi udah makai ngelamatu.”

“Au, amat munyi ko nuan nya,” pia ko Tekura. “Manah tua ngiga pamakai dulu. Tang enti sida Badak nemu tua ila, tentu sida deka munoh tua. Nama sida deka munoh tua ila, nuan ensurok batang teras nyin, ila aku niki unak rutan nya,” pia ko Tekura. “Au, barang ia mih,” pia ko Pelando. Udah nya seduai lalu sama bejalai kadiri, ngiga pemakai kadiri empu. Nyadi bala sida jelu bukai nya tadi nyau baka kasak dalam lubang nganti seduai pulai mai tangga. Anti sida iya datai, nadai ga seduai datai.

“Ess !” pia ko Badak.”Enda seduai tu ulih anti kitai agi. Nadai seduai tu dikarap ka kitai ngambi tangga. Nya alai enti kitai tu udah pansut ila, sepi asai seduai nya. Bunoh enggau seduai nya ! Nyadi diatu, samoa kitai bela ngerut lalu maut tanah ba tisau lubang tu. Paut kitai ari tisau tu lalu bai ngagai tengah lubang. Tanah nya kena kitai nambun tengah lubang, awak ka lubang tu mansang mabu. Enti iya udah mabu agi, nya baru bisi jalai kitai pansut,” pia ko jako Badak. Dia samoa jelu lalu berengkah maut lalu nambun lubang. Lubang nya pan mansang mabu-semabu. Nyau keleju baru samoa jelu ulih mansut ka diri ari nya. Nama agi dia, sida nyau peloh kangas. Sida ga lapar, nyau abis meliur bubur bekau ke nambun lubang nya tadi.

Sereta pansut mih bala jelu tu tadi, dia sida lalu terus ngiga Tekura seduai Pelandok. Nya mih ngeli sida Beruang, sida Kijang nya kerakikit empa pemedis ati udah dikeduan seduai nya tadi. Sida lalu nyakap diri deka munoh seduai, nama seduai bisi temu lagi. Ari jauh bala jelu tu tadi, angkat dih Pelandok seduai Tekura endang lama udah ninga sida.”Tentu nya bala sid Badak ngiga tua. Sid nya tentu deka munoh tua. Manah tua rari,” pia ko Tekura. Seduai lalu rari. Pelandok lalu nampal mata diri enggau umbang buah kundong. Tampal iya mata dua piak, lalu tampal iya tugoi ngena umbang buah kundong. Nama agi gamal iya dih, mata tepelut, burit pansut. Iya lalu ngali ka diri baroh batang teras. Nyadi Tekura nya tadi lalu ngait ka diri ba unak semambu.

Udah nya lalu datai bala sida jelu ngiga seduai. Datai sida dia lalu meda Tekura ngeringak kating-kating lekat ba unak semambu. “Akai indai ! Akai Apai ! Mati aku tu ! Alau ulih ka aku tu. Enda mukai-mukai bendar ga aku deka narit rutan nya tadi lalu dikait unak semambu tu,” pia ko iya. “Enti enda nya, ni enda udah aku bulih rutan kena ngaga tangga, kena kita niki pulai ari lubang kebong tadi,” pia ko iya. Mansang sida jelu bukai lalu deka ngugut tudah Tekura ari unak. “Eh ! Anang kita ngaga iya bakanya. Iya pan pedis baka kitai. Alau, ulih manah-manah ka iya nya. Iya pan merinsa mih lekat dia,” pia ko Badak.

Bala jelu lalu ngulih ke Tekura ari unak nya jimat-jimat enggai ka iya pedis. Sereta udah ingkas Tekura ari unak, dia sida lalu ngiga Pelandok. “Bah, ni pelandok dih ?” pia ko sida. “Pelandok giga ulih kitai,” pia ko sida. Nama agi, sida lalu teregup nyeringkap babas nya dia ngiga Pelandok. Barang ke manjong-manjong, barang ke meraung-meraung ga mih sida dia ngiga iya. Barang ke meruik lalu meruik. Nya mih menoa nya dia ngenjing berauh laban nyawa sida. Nyau keleju sida udah bebelit dia ngiga iya, nya baru sida meda iya. Peda sida iya ngeringak sendat kena kepit batang teras dua iti berimbai. Dia mih mata iya melut. Tugoi iya pansut. Nyawa iya rangap-rangap nyau bepupu tutu langau.

Mansang dih bala jelu tu tadi, lalu deka ngapit tudah Pelandok enggau batang teras dua iti nya, awak ka iya jempit. “Oh ! Anang munoh iya ! Anang munoh ! Iya pan pedis baka kitai mih nat ka diri dia,” pia ko Badak. “Ulih ka iya ari batang nya, kasih ka iya,” ko Badak. Udah nya baru jelu tu tadi lalu seliboh, lalu sama megai batang teras nya. Nyau kapuas baru teras nya ulih baring ka sida. Nya baru tudah Pelandok bisi jalai pansut. Iya lalu angkat ari nya. “Akai-rai !” pia ko iya. “Nasib bendar ga kita lengkas datai. Enti enda pia, ni aku enda lalu bebadi jempit tinggang batang teras nya. Enda mukai-mukai bendar aku tadi deka ngulih ka anak kayu sekayu nyin. Leboh aku berindik ba batang teras tu, iya lalu begilik, lalu naban ka aku,” pia ko Pelandok.

“Nya mih,” pia ko Badak. “Amat seninjik mih utai ke bakanya. Kami sabuat tadi pan seninjik ga, enti bala bengat enda ngemaioh nya, pan enda mih ulih mansut ka diri ari lubang,” pia ko iya. Udah nya pelandok pan udah ga ulih angkat ari selepak batang teras. Tekura pan udah ga ingkas ari unak semambu. Nya baru samoa bala jelu tu tadi lalu mulai ka diri. Beruang pan pulai ga ngagai lampin iya di puchok gerunggang. Kera lalu mulai ka diri ngagai puchok ensurai datas Lubok Besai. Badak lalu terejun mandi ngagai Danau Arau. Babi seduai Rusa pan lalu nurun ga ngagai sepan seduai iya. Nyadi Tekura seduai Pelandok lalu betawing enggau pangan diri….


5. SABAYAN NUGAL

Nyau bisi antara hari udah nya, dia Tekura lalu betemu enggau Beruang. Udah nya seduai lalu baum berumah. Seduai berumah betampong dua pintu. Udah nya hari siti, dia Beruang nanya Tekura, “Kini ka nuan dih Sambi ?” pia ko iya. “Nadai, sigi deka nurun bejalai ngiga utai dempa,” pia ko Tekura. “Anang bakanya Sambi. Manah tua nanam pisang,” pia ko Beruang nganu Tekura. “Barang ko mih Sambi. Nadai tentu jako maioh ga aku tu. Enti deka nanam pisang, nya nanam ga mih,” pia ko tudah Tekura.

Seduai lalu sama nyau nurun ngambi tambak pisang. Udah bulih tambak pisang nya tadi, lalu sama ditanam seduai semak sukut langkau ari baroh dapor seduai empu. Udah ditanam lalu tumboh ga pisang nya tadi. Udah nya, nyau mansang besai sabesai ga meh pisang seduai iya. Tang dih pisang Beruang tu tadi, nama iya udah nyumbok lalu diupa iya. Nyumbok ga anak pisang nya lalu diupa iya ga. Nyadi enggi Tekura di teju ka iya besai. Nyau besai mih pisang nya, alah datai ka iya bebuah. Leboh buah pisang Tekura tu tadi nyau besai, dia dih Beruang lalu berengkah tetengok. Leboh buah nyau mansau, dia iya lalu bejako enggau Tekura.

“Enti buah pisang nuan nya udah midar ila, aku niki iya ka tua ?” pia ko Beruang. “Ni tau bakanya dih,” pia ko Tekura. “Nya ga pisang aku. Nya alai aku ga niki iya.” “Anang pan ko nuan. Enda mih aku iboh. Aku ga tau niki kadiri,” pia ko Beruang. Udah nya nyau mansau mih buah pisang Tekura tu tadi. Dia mih tudah Beruang, nama datai hari, bisi ga iya dudok changok-changok ba baroh pun pisang. Deka niki enda ga berani, takut ka Tekura nganu. Deka dudok jauh ari nya, irau ga ati ka buah pisang nya. Enda lama udah nya dinga ngangau iya. “Oh Sambi ! Mansau bendar buah pisang nuan nya peda aku. Uji aku niki iya kai tua Sambi ?” pia ko Beruang. “Anang Sambi ! Anang !” pia ko Tekura. “Ni nuan tau niki utai aku.”

Udah nya hari siti, dia dih buah pisang nyau mansau apus tangkai. Nyau enda liat agi dih tudah Beruang tu tadi. Liur iya nyau entali nitik ari mulut. Iya lalu terus niki ka puchok enda madah ngagai Tekura. Iya lalu nachak ka buah pisang. Nya mih umbang buah pisang tak bakarepak dibuai iya karanah. Meda puchok pisang nyau guyat-guyat lalu nurun dih tudah Tekura. Datai iya dia, meda Beruang benong enda malik majak ka diri makai buah pisang. Iya lalu ngangau ka Beruang. “Nama gaga nuan dia Sambi ?” pia ko Tekura. “Nama utai ditanya. Makai buah pisang. Aku ga tau niki,” pia ko saut Beruang.

Ninga nya melinya lalu nyabak mih tudah Tekura tu tadi. Nyabak mih iya dia,
“Isi enda embui, umbang embuang ! Isi enda embui, umbang embuang!” pia ko leka sabak iya teki-teki ba moa langkau. Enda lama peda tak lingkap pisang setandan diempa Beruang. Udah abis buah pisang setandan nya diempa iya baru iya nurun ari puchok. Datai iya ditanah, nama agi dih, gaga bendar gamal moa iya. Perut ga udah kenyang makai buah pisang. Tekura tu tadi tusah ati, tusah ka diri udah dikeduan Beruang.

Nyau bisi entara hari udah nya, leboh seduai sana turun kababas, dia tudah Tekura berunding dalam ati diri. “Beruang tu kelalu salah akal enggau aku. Nama iya ngereja utai, lalu deka beduan aku. Nama chara aku tu,” ko iya. “Anang guai, uji aku ngait ka diri ba unak jelai nyin,” Udah nya Tekura lalu ngait ka diri ba unak jelai. Dia mih iya betayun tunsang. Leboh iya ke betayun, dia iya lalu bejako, “Nyin sida apai, sida indai di sebayan benong nugal. Apai bebaju burong, betugal kurong. Indai beselok lintong, betanggui seraung,” pia ko Tekura. “Kati ko nuan tau meda sida apai, sida indai nuan ke udah mati di sebayan din ?” pia ko Beruang. “Nyin sida. Aku ga betayun ba unak tu. Nya alai aku tau meda sida,” pia ko Tekura. Dia mih iya berua tunsang. Pala iya melulor kabaroh. Dia mih iya seruran tayun-tayun ;

“Ayun uang upak ungkol isang !, Ruyak kandong lalang !, Nyin apai betugal kurong,, Bebaju burong !, Nyin indai betanggui seraung,, Beselok lintong !, Mua ga pengelengau ati aku, Ka sida indai, sida apai !, Tang semina udah naka, Tau meda sida bakatu, Pan udah pama ga.”, Pia ko Tekura. Dia mih ai mata iya seruran bakarenjoi nitik. Iya lalu ngelulu ka diri nyabak teki-teki sinu ka sida apai, ka sida indai iya di sebayan. Dia mih tudah Beruang tu tadi tak bengap-bengap ngapa moa ngemata ka Tekura betayun tunsang. Dia mih tudah Tekura seruran gut-gut bejako kadiri. Iya ngelulu ka diri meda sida apai, sida indai iya , Nugal di Sebayan din.

Nyau kapuas iya ngila ka Tekura betayun, dia Beruang lalu bejako, “ Uji aku betayun dia Sambi ?” pia ko iya. “Oh ..Anang ! Enda nuan tau betayun baka aku. Tambah ga enggai ka sida apai, sida indai tak rari meda gamalnuan lagi,” pia ko Tekura. “Aku ga deka nguji medaka sida apai indai aku,” pia ko Beruang. “Anang !” pia ko Tekura, “Enggai ka nuan ta bebadi ngapa lagi. Ukai upah tua tulih ka penusah ditu,” pia ko Tekura.  “Eh, enti nyema aku tak mati, kapa nya dih. Nya keba nyamai agi lalu begulai enggau sida apai, sida indai di sebayan din,” pia ko Beruang. “Enti udah munyi nya , barang ko nuan mih. Enti nuan berani nguji,” pia ko Tekura.

Udah nya Beruang lalu niki. “Nuan bepegai ditu dulu. Lagi aku ngelekat ka unak ba burit nuan,” pia ko Tekura. “Au.” Pia ko Beruang. Tekura lalu ngait ka unak ba burit Beruang; “Ni dih Sambi ? Bisi nuan meda sida indai nuan di sebayan ?” pia ko Tekura. “Nadai, Ah !” pia ko Beruang. “Anang guai,” pia ko Tekura, “Salah enti bakanya tadi. Uji nganti aku ngait ka unak tu dalam agi,” pia ko Tekura.

Dia iya lalu ngasor ka unak nya dalam agi ba burit Beruang. Iya lalu nanya Beruang baru. Beruang lalu madah ka diri nadai meda sida apai indai iya di sebayan din. “Oh ! Amat ga. Nuan ga apin betayun. Enti nuan udah betayun lagi, nya baru nuan bisi meda sida,” pia ko Tekura. “Ngadang nuan, aku nayun ka nuan,” pia ko iya. “Au, ngadang mih aku tu,” pia ko Beruang. Tekura lalu nayun ka Beruang. Udah nya peda tak lalu bekalih tunsang gamal Beruang. Udah iya tunsang dinga lalu merap. “Ni dih Sambi ? Bisi nuan meda sida apai nuan ?” pia ko Tekura.

Beruang lalu enda nyaut agi. Iya tak lalu merubus laboh ari unak. Iya lalu apus dia. Nama agi dih, iya ukai semina meda, tang lalu begulai enggau sida apai iya di sebayan din. Tekura pan lalu nyau ga mulai ka diri ngagai langkau seduai. Nya alai kadiri mih tudah tuai pulai, laban tudah Beruang ga udah nadai agi. Datai tudah Tekura ba langkau seduai, nyau sinu ga ati iya meda bekau tudah Beruang. “Enti nunda ka patut,” pia ko ati iya, “Tak bagi bela-bela mih buah pisang nya suba, nya baru ati sama lantang. Nya alai kati ko enggau, utai ga udah. Ukai nya ulih ambi pulai agi. Tang kagi tu ila, anang mih kitai agi baka kami dua Sambi beruang tu.” Tekura lalu bepantun ka jako santeran tu : “Ikan empirang, ikan empedi. Asai orang asai ga diri”

Tiada ulasan: